Relacja Opowieści dziwnej treści czyli Piotra i Pawła kolejowe peregrynacje

[Kpt. Nemo]

Gdzieś ktoś napisał czy powiedział, że wszystko zaczyna się od marzeń w głowie, no akurat w tym przypadku to trochę brzmi górnolotnie, ale niech tak będzie, brzmi to tak solidnie.
Zaczęło się od starej mapy którą wyciągnąłem z pudła w pracy w środę, raz ją obejrzałem, drugi, coś mnie zaciekawiło i tak do piątku, weekend wiadomo trzeba iść na cmentarz, strzał w dziesiątkę, mało ludzi, nie ma tłoku, pogoda super, no to może w poniedziałek, dziewczyny jada na działkę, ja w świat niedaleko od wspomnianej, coby mieć transport zwrotny.

Oto i ona sprawczyni.

Linia kolejowa, w zasadzie bocznica do Zelowskich Zakładów Przemysłu Bawełnianego "Fanar" tak sobie wydumałem że pojadę do Łasku, i przejdę najpierw torami bo część tejże jedyna czynna to bocznica do bazy latadeł, a potem pójdę śladami już rozebranej do Herbertowa czy podobno dzielnicy Zelowa, gdzie był jej koniec. Na papierze i ekranie wszystko jest proste, w realu już nie do końca, ale o tym później.
Kilka słów o Zelowie, kto nie chce niech nie czyta.

http://zelow.pl/historia-zelowa/

Chojny budzą się ze snu.

Wsiadam w pociąg ŁKA, biletomat nie działa, Pan nie ma wydać ze stówki, karta nie "chodzi" no żesz w mordę jeża, weszła sukces bo czwartej próbie, no to jadę, podróżni zdyscyplinowani, wzorowo zamaskowani, w Pabianicach wsiada wymiękła dziewoja w brudnoróżowym sztucznym futerku i spodniach podciągniętych pod pachy, ładna ale wygląda jak szmata do podłogi, taka moda, towarzyszy jej wypłosz w okularkach, typ intelektualisty wycierającego d*** dziełami Nietzschego bo tak dla dupy mądrzej, oboje bez masek, jako obywatel zwracam im uwagę, młody pyskuje lalunia też, ale przekonałem ich (zgadnijcie jak) i założyli, sielanka, wysiedli w Kolumnie i jak to zwykle bywa powiedzieli co o mnie myślą, bohaterska młodzież, Pan konduktor miał w dupie czy kto maskę miał czy nie.

Wysiadam i cyk fotkę żurawia bo tego chyba nie miałem.

Dworzec kiedyś był nawet zadbany.

A potem już nie bardzo.

Dziś wygląda tak, jak wiele mu podobnych pomazany jakąś farbą i zamknięty, choć podobno trwają roboty budowlane, kto wie może się niebawem spali. W Pabianicach ładnie odnowili ten sam typ, dalej już jakoś pod górkę.

W peronach czeka Dragon E6ACTa-005

Idę dalej, setne zdjęcie wieży ciśnień, też taka trochę zmarniała jest, szkoda.

Cecha nie stara ale i nie młoda.

Rzut oka na stację.

Z tej strażnicy Pan mocno na mnie krzyczał że chodzę po torach , choć szedłem obok i że on wezwie i wszystko powie.

A tędy szedłem, jak widać obok.

Chyba kolejowym był budynkiem zanim stał się ruiną.

Tu tak naprawdę dopiero wchodzę na tory, dawno nie "jeżdżone" tu już mnie nie widać, chyba.

A tak to pokazują imperialiści na swoim portalu.

To na początek, dziś jakoś osłabłem, Żabcia mnie napoiła piwem cobym odbudował zapasy witaminy B12 i chyba pozwolę mu podziałać.

CDN.

 

[michal.guminiak]

Pamiętam stację Łask z wielu jazd na trasie Łódź - Poznań, m. in. pociągiem osobowym relacji Łódź Kaliska - Poznań Główny (odjazd z ŁK o godz. 16.00). Zawsze podobała mi się ta stacja. To odgałęzienie toru (na mapie powyżej) prowadzi/prowadziło zapewne do jednostki wojskowej.

 

[KoVaL]

Przykro patrzeć jak to wszystko niszczeje ,choć dopóki istnieje jest szansa ,że zostanie uratowane.

 

[hamulcowy]

Przykro patrzeć jak to wszystko niszczeje ,choć dopóki istnieje jest szansa ,że zostanie uratowane.

Dziś liczy się rachunek ekonomiczny (przynajmniej powinien), a nie sentymenty. Dziś trudno zliczyć, co by było warte uratowania, jako ślad po nas.

 

[Kpt. Nemo]

Dziś liczy się rachunek ekonomiczny (przynajmniej powinien), a nie sentymenty. Dziś trudno zliczyć, co by było warte uratowania, jako ślad po nas.

Może nam się to nie podobać, ale to prawda, taka jest i inaczej już chyba nie będzie.

To odgałęzienie toru (na mapie powyżej) prowadzi/prowadziło zapewne do jednostki wojskowej.

Do 32 Bazy Lotnictwa Taktycznego, do Panów którzy bardzo często w niedzielę jak dostaną przydział paliwa, latają sobie nad "naszą" działką, zakłócając mir domowy.

 

[Kpt. Nemo]

Kilka słów nie na temat, w Pabianicach dworzec leży nieomal w centrum miasta, no w każdym razie w mieście, w Łasku jak spojrzeć na plan tegoż, jest on usytuowany na peryferiach, to też ma wpływa na kondycję i zagospodarowanie budynków stacyjnych, pamiętam pierwszy wyścig kolarski w któym młody brał udział w Łasku, przyjechaliśmy pociągiem, on sobie jechał na kółkach a ja z jego manelami z buta, domyślacie się jakie słowa towarzyszyły mojej wędrówce, minęła prawie godzina zanim doszedłem do startu w okolicach jakiegoś domu kultury, nie ma lekko, nawet gdyby go zagospodarowali to chyba tylko darmowe drinki i tajski masaż mogły by przyciągnąć tłumy, a i to nie jest takie pewne.

 

[Kpt. Nemo]

Kilka zdjęć w moje opowieści jest z refleksami świetlnymi, wczoraj słonko świeciło akurat z kierunku w którym szedłem, kombinowałem jak mogłem, ale nie zawsze się udaje, mam nadzieję iż mi to wybaczycie.
To był trzeci tego dnia pociąg, licząc ten którym przyjechałem, który widziałem, więcej nie, tylko słyszałem.

Na pewnym odcinku bocznica jest odgrodzona od torów że tak powiem głównych i opada lekko w dół.
Widok w stronę stacji i w kierunku marszu.

Co jakiś czas cykam fotkę słupka, coby nie było że mnie tam nie było a zdjęcia mam z netu.

Jeszcze przed zakrętem, most nad strumykiem którego nie było, pewnie jak popada się pojawi.

Pierwszy przejazd.

Wszystko nowe, lub odnowione, tory nie do końca, podkłady betonowe, nie wiem jak było dawniej, ale na dalszych odcinkach są tylko drewniane.
Tu rarytas dla Kolegi Torowego który uwielbia identyfikować szyny z huty Katowice.

Idziemy, jest coraz cieplej, zdejmuję kolejne warstwy odzienia, rano nawet ździebko podmarzłem, teraz się pewnie zgrzeję, jest cicho, spokojnie, idę torami.

Jak widać pierwszy kilometr mam za sobą.

To obok torów wyglądające jak bagna w Luizjanie to podobno rzeka, choć rozglądam siębacznie coby mnie jakiś aligator nie wciągnął do siebie do domu.

Pozostałości po linii teletechnicznej lub oświetleniu.

W kilometrze 1,5 zdewastowany budynek, nie znam jego przeznaczenia.

I "cecha" na cegle.

 

[Kpt. Nemo]

Słupek, zakręt i spojrzenie za siebie.

A tu chodziło jakieś źwierzątko.

Dochodzę do mostu, zdjęcie ze słońcem, i od strony rzeki, nie za bardzo mogłem wejść dalej, bo było bardzo mokro.

Cechy na szynach, na moście.

W tym roku znalazłem już trzecią szynę tej firmy z tego roku, w zupełnie różnych miejscach.

Kolejny przejazd.

Za przejazdem teren lekko się wznosi są ślady po torze po prawej stronie w kierunku marszu, to dawna bocznica do fabryki mebli.

Rozjazd zlikwidowano przed 2006 rokiem.

Dwie budowle inżynierskie, jak mniemam przepusty.

Brama do zakładów.

 

[Kpt. Nemo]

Na terenie dziś niewiele widać.

Zdjęcie Pana Michała Kłosowskiego z 8.02.2014 roku na którym widać ślady po torowisku na terenie wspomnianych zakładów.

Tyle czasu minęło a ja dopiero zrobiłem dwa i pól kilometra, nic dziwnego że się potem nie wyrobiłem, ale to nie wyścig, to relaks.

Takie widoczki.

Znów przejazd, będzie ich jeszcze kilka.

Lokalny improwizowany przejazd.

Jeśli chodzi o cechy na szynach to nie ma szału, głównie Huta Katowice, ale zdarzają się też inne i to niemłode.

Jesień to piękna pora roku, oczywiście ta słoneczna, bo dziś już tak pięknie nie było.

Na tym pięknym prostym odcinku mnie poniosło, narzuciłem takie tempo że mało co przegapił bym ciekawe cechy na szynach.
Jak choćby tę, o ile dobrze pamiętam kanadyjską.

Ta jest znana wszystkim.

Tą firmę kojarzyłem zupełnie z innym okresem w dziejach kolei, a tu taka niespodzianka całkiem współczesna szyna z Maxhutte.

CDN.

 

[Kpt. Nemo]

Przejazd w kilometrze 4,4.

A za nim fragment rozjazdu do betoniarni w Teodorach, oraz tory ukryte w zaroślach.

To mi wygląda na żeberko ochronne, idzie w kierunku z którego przyczłapałem, a jest za długie żeby się połączyć z rozjazdem, ale to moja koncepcja mogło być zupełnie inaczej.

Brama.

I za bramą.

Wykolejnica po lewej.

Wrócę tu ponownie, ponieważ że po raz enty zgubiłem szczotkę, i choć mam ich spory zapas, teraz mi jej brakło, tory zarośnięte, a myślę że mogło coś w tych krzaczorach być ciekawego, spróbuję także skontaktować się z dowódcą tego zakładu, może pozwolą mi dojść do torów, zresztą tylko to mnie interesuje, chyba że ....

Wyjście na bocznicę.

Jeszcze jedna fotka przez siatkę.

Zupełnie jak w jakimś mistycznym miejscu.

Kawałek dalej już opodal trasy S8 była bocznica tymczasowa do transportu kruszywa używanego przy budowie.

Zdjęcie z tego samego dnia co poprzednie, Pana Michała Kłosowskiego.

I wczorajsze.

 

[Kpt. Nemo]

Mapka a na niej trasa nieistniejącej linii do Herbertowa- Zelowa, gwiazdeczkami zaś oznaczyłem bocznicę do jednostki wojskowej, której przebieg jak wiadomo tajemnica jest.
Literką a oznaczona jest "betoniarnia" czy co tam teraz jest.

Wiadukt na trasie S8.

I krótka ponad kilometrowa trasa bocznicy.

Do samej bramy nie podchodzę, raz że i tak nie zrobię zdjęcia, drugie jestem w sielskim nastroju, nie chce żeby mi leśne dziadki z ochrony abo jakiś nadgorliwy żołdak go popsuł.

Wracam.

Obok torów bezimienny stary grób, sądząc z kształtu krzyża, dziś się już takich nie robi.

Na chwilę wróćmy przed wiadukt od strony z której przyszedłem., idąc w stronę wiaduktu w wiadomym celu , zauważyłem nasyp linii do Zelowa, nic tego dnia nie mogło mnie bardziej ucieszyć, umknął mi jego początek, a nie chciało mi się wracać, ale to bez znaczenia bo go widziałem, trzy fotki ostania pokazuje jego koniec przed trasą S8 jak na zdjęciu satelitarnym.

Od tej strony trasy nie ma drogi, jest po drugiej stronie i po tej będę kontynuował swoją wycieczkę, ale o tym jutro, zapraszam.

 

[Andrzej Harassek]

gwiazdeczkami zaś oznaczyłem bocznicę do jednostki wojskowej, której przebieg jak wiadomo tajemnica jest.

Całą bocznicę oraz lotnisko doskonale widać na zdjęciach satelitarnych Google Maps - najwyraźniej nie jest to już taka wielka tajemnica...

 

[Kpt. Nemo]

Następna relacja będzie bez map i tekstu, obiecuję.

 

[Kempol]

Nic nie zmieniaj, proszę. Jedynie mniej osobiście odbieraj wpisy innych osób.
Mapy dodają uroku i pięknie wprowadzają w temat, aż chce się tam iść.

P.S.
Obiekty wojskowe powinny być maskowane na mapach google.
Przykład:
Jednostka wojskowa NIL w Krakowie obok zalewu Zakrzówek.
Dodatkowo ciekawostka, prawie cały zalew jest ogrodzony płotem, gdzie słupkami są szyny.

 

[Kpt. Nemo]

Jedynie mniej osobiście odbieraj wpisy innych osób.

 

[Kpt. Nemo]

Panie Andrzeju ma Pan absolutną rację, tu zaszła pomyłka ponieważ sugerowałem się moją mapą, na ekranie mając otworzoną satelitarną mój komentarz, poranny, spowodowany był koniecznością wyjścia do pracy, co ostatnio bardzo mnie stresuje, zwłaszcza że nie lubię jeździć rowerem po ciemku.
Marku i Ty masz rację, ale ja tak jestem skonstruowany, znaczy popsuty trochę, ostatnio czytałem sporo o autyzmie, i znajduję u siebie niektóre z cech, oczywiście dolega mi zupełnie co innego, nie umiem inaczej, w to co robię wkładam całego siebie, wiem to może nie jest właściwa postawa, ale są gorsze.

Dalszy ciąg podróży rozpoczynam w punkcie A do punktu B patrząc na mapę jest niedaleko, w rzeczywistości nie spojrzałem na podziałkę mapy i do drogi nr 483 są prawie cztery kilometry, w dodatku zrobiło się nieprzyzwoicie ciepło idę już w koszulce.

Po mojej lewej stronie dostrzegam nasyp, i będzie on mi towarzyszył przez jakiś czas.

Moje ulubione zwierzątko, oczywiście poza Balbinką.

Po prawej płot odgradzający S8 tu go nie widać bo i nic w nim szczególnego, teren się obniża, myślę rzeka jeszcze mi tylko tego dziś potrzeba, mały strumyk skok na wagę życia, zaraz zaraz jest strumyk jest nasyp, to co jeszcze powinno być, mostek, zdjęcia marne z powodu krzaków i rozlewiska które uniemożliwiło mi wejście na nasyp i zrobienie lepszego zdjęcia.

I z drugiej strony.

Nasyp jest, ale strasznie zarośnięty, nikt go nie konserwuje od lat, stąd taka różnica w porównaniu z otoczeniem.

Wiem to nudne jest, ale byłem taki dumny z faktu odnalezienia tegoż że nie mogłem sobie odmówić zrobienia kilkudziesięciu zdjęć.
Czasami zanika lub idzie w poziomie pola.

Doszedłem do wiaduktu nad S8, nie mogę iść śladem nasypu bo teren jest ogrodzony, robię spora rundkę aby już z drogi nr 483 do Zelowa obserwować tenże dopóki nie skręci w pola, jak to na mapie widać.
Widać go wyraźnie.

Znów rzeczka i mostek idę polem do nasypu.

Nasyp w stronę Zelowa.

Wracam robię fotkę mostka na drodze.

W pewnej chwili pomyślałem żeby iść nasypem, ale to niemożliwe, miejscami tak, a potem zarośla tak gęste że nawet z "Rozalią " nie dąłbym sobie rady, znaczy może dałbym ale jakim kosztem.
Nasyp czasami znika, naturalna erozja czy w przypadku braku dozoru nasza przaśna gospodarność, zawsze to pole większe o kilka metrów.

Słup i jakaś tabliczka na mniejszym betonowym, idę.

Nie widoczny z drogi, dla mnie, mały betonowy przepust.

CDN.

 

[Kempol]

w to co robię wkładam całego siebie, wiem to może nie jest właściwa postawa, ale są gorsze.

Jest to bardzo dobra postawa, takich osób, które całkowicie się angażują w sprawę jest już coraz mniej.
Taka postawa jest bardzo pożądana w dzisiejszych czasach.
Rób dalej swoje, bo robisz to z pasją i zaangażowanie godnym podziwu.

 

[Kpt. Nemo]

Czyżbym widział wskaźnik pochylenia toru.

Nasypem się nie da, ale obok jest polna droga, idę wzdłuż.

Wychodzę na drogę, stare zabezpieczające betonowe barierki.

Nasyp w stronę Zelowa.

I w przeciwną.

Czasami jest niewidoczny, czasami zaorany.

Jeszcze raz mapa.

W punkcie D spotykam sympatycznego Pana z pieskiem na rowerze, pytam jak daleko do Zelowa, no całkiem niedaleko jakieś siedem kilometrów, siedem, to w obie strony 14 może więcej jak się człowiek rozłazi po okolicy, "ma Pan samochód" no nie mam, przyszedłem pieszo z Łasku, trzeba było widzieć jego minę, poczułem się jak ten rycerz z dowcipu który skręcił w lewo i go poj....o, hm szybki rachunek, na działkę spory kawał, plus te 14 kaemów, nie dam rady nie zdążę, pogadaliśmy chwilę życzyliśmy sobie zdrowia, i ruszyłem w drogę powrotną, tak wiem, ja też czuję niedosyt, ale niebawem zakończę tę podróż we właściwy sposób, obiecuję.
Droga powrotna przez Brodnię jedną i drugą Grzeszczyn, Gucin i do Ldzania, nic ciekawego w zasadzie kilka okruchów rzeczywistości, dworek, czy coś w tym guście, chyba siedziba CIA lub więzienie dla terrorystów bo...

No jak verboten, to tym bardziej trzeba fotkę cyknąć.

Nasz koloryt, tak wiem to nie moje klimaty, ale mam pokaźną kolekcję zdjęć kapliczek, tą też uwieczniłem, powoli giną, ich miejsca zajmująnieomal kościoły kiczowate i bez gustu, za to na bogato.

A potem miałem towarzystwo tak przez jakieś sześć kilometrów.

Sympatyczne , zupełnie nieagresywne psiaki, szły za mną kręciły mi się pod nogami, tarasowały ruch, dwukrotnie dostałem opierz za to ze nie idą na smyczy, zjedliśmy razem moją ostatnią kanapkę, w Gucinie skręciły w lewo, ja poszedłem prosto.
Kiepsko się idzie uczęszczaną drogą, zwłaszcza jak chłopcy wyprzedzają siebie lub mijają akurat w miejscu gdzie jesteś, ale co zrobić nie wszędzie są pobocza.

Słonko w plecy, jestem cały mokry.
Na początku Ldzania rozlewiska Grabi.

Nad jednym ze stawów hodowlanych należących do PZW barak z wagonu tramwajowego.

Dziewczyny po mnie wyszły, bardzo mnie to ucieszyło.

Stary młyn, teraz knajpa, jak mi się chciało pić, takie piwko kuflowe, mm a tu cholera zamknięte.
Pamiętam go z czasów gdy działał, zbudowany bez użycia gwoździ, teraz po renowacji kilka już jest.

 

[Kpt. Nemo]

Nasza gwiazdeczka weszła do dziupli w drzewie bo tam słonko świeci.

Jeszcze jedne landszaft.

Wieczorem gdy wracaliśmy do domu, na chwilę zboczyliśmy do Dobronia, od dwóch lat o czym nie wiedzieliśmy jest w nim małe zoo, a w nim wystawa dyń, zamknięte co prawda, ale przez płot cyknąłem fotkę największego okazu, podobno przywiezionego z Podlasia.

I to tyle.
Dziękuję za uwagę i do następnego.

Jeszcze mogę, dobra rada, dobra mapa to podstawa, moja była taką teoretycznie do momentu konfrontacji z rzeczywistością w terenie, potem już taka nie była, ale nie ma co grymasić.

 

[kozaa]

Ldzań to piękne miejsce, szczególnie jesienią.
Dzięki za kolejną wspaniałą relację.